रिमझिम पडणाऱ्या ह्या पावसाच्या धारा आणि
तुझ्या अंगणात पडलेला हा प्राजक्ताचा सडा
रिमझिम सरीत मध्ये भिजणारा मी
भिजणाऱ्या मी ला बघणारी तू ....
भिजून सुधा तुझ्या भेटीसाठी कोरडा
असणाऱ्या मी
मला पाहून माझ्या भावनेने भिजणारी तू .....
तुला पाहून ओंजळीत पावसाचे थेब जमवणारा मी
माझ्या भरलेल्या ओंजळी कडे पाहून सुखावणारी तू .....
सुखावाणाऱ्या तुला पाहून मी हि इक निस्तब्ध
पुतळा व्हायचं ..................
तू मात्र अंगान्तल्या प्राजक्ताला ओंजळीत घ्यायचं
माझ्या कडे बघत बघत, हसत हसत
ओंजळीत घेतलेल्या फुलांना हुंगत त्यांचीशी संवाद साधायचा
आणि म्हणायची.....................................
"सावळा होता तो कृष्ण जाने
राधेला वेड लावलं होतं
प्राजक्त आवडतो म्हणून स्वताला
तिच्या प्रेमात नाहून घेतलं होतं"
Thursday, July 29, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
5 comments:
Sahi he ...SAM..Kharach chan aahe kavita.....
I thnik nakkich......hhhhhhhhoooooooooooooooooooooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm DAL ME KUCH KALA HE.....
Nahi yar..........
Agar pyas lagi ho or Raste me kahi sharb ke dukan me jakar pani piya to....... Dukan se bhar ane wale ko log sharbhi hi samjate hai.
mast kup kup chan tula suchta kas re as wat kup prem karto
va va kharach chaan aahe hi kavita...Kavita lihiyacha mhanje manus premat padala ki tyala apoaap kavita suchtat... Samir tuza pan asach zalela distay....
Post a Comment